Agenda: Familiegeschiedenissen (Asta's ogen en De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is) in Haarlem

29 mei 2010

Zaterdag 29 mei om 17.00 uur vindt in Athenaeum Haarlem een feestelijke bijeenkomst met voordrachten plaats rondom de verschijning van twee familiegeschiedenissen: Asta’s ogen door Eveline Stoel en De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is door Judith Uyterlinde.

Indische Nederlanders heten de eerste en best geïntegreerde minderheidsgroep van Nederland te zijn. Maar het succesverhaal heeft een keerzijde: in veel Indische families werden de Indo-geschiedenis en -cultuur decennialang doodgezwegen. Asta’s ogen wekt beide tot leven.
Asta’s ogen is het verhaal van een gewone, maar daardoor misschien wel exemplarische familie van Indische Nederlanders, die in 1955 vanuit Surabaya naar Nederland vertrekt. Terwijl Asta Hoyer-Fredriks in het voormalige Indië een welvarend leven leidde met een groot huis en bediendes, komt ze hier met haar moeder en zeven kinderen terecht in een contractpension in het Brabantse Oss, een industriestadje waar men op klompen loopt en nog nauwelijks ‘zwarte’ mensen heeft gezien. ‘Begint u maar een patatwinkeltje,’ krijgt ze te horen, ‘want Nederlanders zijn gek op friet.’ Van een warm welkom is geen sprake, maar Asta is vastberaden: ze gaan het redden in Nederland. Ze moeten ook wel, want er is geen weg terug.

In De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is besluiten Judith en haar man een kind te adopteren. Die beslissing brengt belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Zal haar dochter zich wel thuis voelen in de familie? Wat betekent het om vrijwel niets over je eigen afkomst te weten?
Judiths moeder, die op voorhand al een band voelt met haar aanstaande kleinkind, blijkt plotseling een tumor in haar hoofd te hebben. De avond voor haar ziekenhuisopname geeft ze Judith een doosje met brieven van haar moeder Bep Bloemendal. Het zijn brieven uit de Tweede Wereldoorlog, waarachter een dramatisch familieverhaal schuilgaat. Judith realiseert zich hoe weinig ze van haar eigen familiegeschiedenis weet. Ze besluit, voor het te laat is, het stilzwijgen te doorbreken en de familieleden die de oorlog nog hebben meegemaakt, te vragen naar hun ervaringen. Uit hun verhalen doemt een wonderlijke parallel op: in de familie hebben kinderen al generaties lang op jonge leeftijd hun moeder verloren. Ze werden opgevangen door grootouders en tantes tot er een nieuwe vrouw opdook die zich hun moeder noemde. Met de adoptie van haar kind blijkt Judith aan te sluiten bij een lange familietraditie.

Toegang is gratis, reserveren graag via haarlem@athenaeum.nl of 023-5318755

Zie ook onze voorpublicatie uit Asta's ogen.