Nieuws: De beste vertaalde literatuur van 2010

7 december 2010

De beste in het Nederlands vertaalde literatuur van 2010? De boekverkopers van Athenaeum in Amsterdam en Haarlem hebben gekozen. Met Jonathan Franzen, Hans Keilson, Ian McEwan en Haruki Murakami, maar ook Amanda Maxwell en David Mitchell.

Zie ook de beste Engelse en Amerikaanse, Franse en Duitse en oorspronkelijk Nederlandse literatuur van 2010.

Vertaalde literatuur (Amsterdam)

Jonathan Franzen, Vrijheid (oorspronkelijke titel: Freedom. Zie ook onze recensie)
‘Het nieuws over Walter Berglund kwam niet van iemand uit Ramsey Hill (Patty en hij waren twee jaar geleden naar Washington verhuisd en vormden allang geen gespreksstof meer in de buurt), maar in dit deel van St. Paul was de verbondenheid met de eigen stad niet zo sterk dat er voorbij werd gegaan aan de New York Times, en volgens een uitgebreid en verre van lovend stuk in die krant was Walter behoorlijk in de fout gegaan, daar in de hoofdstad van het land.’ (Meer lezen? Zie onze recensie.)
Laurent Binet, HhhH (oorspronkelijke titel: HHhH, vertaald door Liesbeth van Nes. Zie ook haar toelichting op de vertaling)
'Gabcík is zijn naam en hij is een personage dat echt heeft bestaan.'
Hans Keilson, In de ban van de tegenstander (oorspronkelijke titel: Der Tod des Widersachers, vertaald door M.G. Schenk)
‘Sinds dagen en weken denk ik aan niets anders meer dan aan de dood. Na een droomloze nacht sta ik elke ochtend vroeg op, hoewel ik normaal graag lang uitslaap. Ik voel me zo vol leven en sterk als ik me lang niet heb gevoeld. Ik begroet de nieuwe dag want hij brengt me weer de gedachte aan de dood.’
Amanda Maxwell, Als ik dat had geweten (oorspronkelijke titel: Nobody Told Me There'd Be Days Like These, vertaald door Boukje Verheij. Zie ook ons interview met de auteur)
'Lide speelt geen gitaar meer. Wat jammer is omdat hij echt keigoed speelt.'
Ian McEwan, Solar (oorspronkelijke titel: Solar, vertaald door Rien Verhoef. Zie ook zijn toelichting bij de vertaling)
‘Hij behoorde tot het type mannen – vagelijk onsympathiek, vaak kaal, klein, dik, slim – dat onverklaarbaar aantrekkelijk was voor bepaalde mooie vrouwen. Of hij dacht het van zichzelf en daardoor leek het ook zo. Ook hielp het dat sommige vrouwen hem beschouwden als een genie dat moest worden gered.’ (Meer lezen? Zie de Q&A met de auteur en de toelichting door de vertaler.)
Frederick Reiken, Dag voor nacht (oorspronkelijke titel: Day for Night, vertaald door Jan Fastenau. Zie ook onze recensie)
'"Ze zitten hier ergens," zei onze gids toen we langzaam de Homosassa River opvoeren. Het was laat in de middag op een zachte, zonnige winterdag.'
Haruki Murakami, 1Q84 (vertaald door Jacques Westerhoven)
‘De radio in de taxi stond op een fm-station dat een klassiek concert uitzond. Janáceks Sinfonietta – geen werk dat bij uitstek geschikt lijkt voor een taxi die vaststaat in een file. De chauffeur, een man van middelbare leeftijd, hield zijn oren dan ook niet gespitst.’ (Meer lezen? Zie onze voorpublicatie.)
Tom Rachman, De onvolmaakten (oorspronkelijke titel: The Imperfectionists, vertaald door Tjadine Stheeman. Zie ook onze recensie)
'Lloyd duwt het dekbed weg en loopt haastig in zijn witte ondergoed en zwarte sokken naar de voordeur.'
Elif Batuman, De bezetenen (oorspronkelijke titel: The Possessed, vertaald door Henk Schreuder)
Alejandro Zambra, Bonsai (oorspronkelijke titel: Bonsai, vertaald door Luc de Rooy. Zie ook zijn toelichting op de vertaling)
'Aan het eind sterft zij en blijft hij eenzaam achter, al was hij eigenlijk al jaren voor haar dood, voor Emilia’s dood, eenzaam.'

Vertaalde literatuur (Haarlem)

David Mitchell, De Niet Verhoorde Gebeden van Jacob de Zoet (oorspronkelijke titel: The Thousand Autumns of Jacob Zoet, vertaald door Harm Damsma en Niek Miedema. Zie onze voorpublicatie)
‘Hoe moet een mens,’ vraagt Daniel Snitker, ‘anders aan zijn gerechte beloning komen voor alle beledigingen die wij hier dagelijks van die uitzuigers met hun spleetogen hebben te slikken? “De onbezoldigde dienstknecht,” zo zeggen de Spanjaarden, “mag in zijn eigen loon voorzien,” en bij God, voor een keer hebben die Spanjolen nog gelijk ook. Wie garandeert mij dat de Compagnie er over vijf jaar nog is om ons uit te betalen?’
Gerard Donovan, De telescoop van Schopenhauer (oorspronkelijke titel: Schopenhauer's Telescope, vertaald door Marion Op den Camp. Een uitgebreid fragment volgt een dezer decembernachten)
‘De ochtend was zacht, zoals je vaak ziet wanneer het sneeuwt, maar om een uur of elf wakkerde de wind aan, sneeuw en ijzel vielen samen en de temperatuur daalde tot onder nul.’
Jonathan Franzen, Vrijheid (oorspronkelijke titel: Freedom. Zie ook onze recensie)
‘Het nieuws over Walter Berglund kwam niet van iemand uit Ramsey Hill (Patty en hij waren twee jaar geleden naar Washington verhuisd en vormden allang geen gespreksstof meer in de buurt), maar in dit deel van St. Paul was de verbondenheid met de eigen stad niet zo sterk dat er voorbij werd gegaan aan de New York Times, en volgens een uitgebreid en verre van lovend stuk in die krant was Walter behoorlijk in de fout gegaan, daar in de hoofdstad van het land.’
Rupert Thomson, Dit feest heeft lang genoeg geduurd (oorspronkelijke titel: This Party's Got to Stop, vertaald door Nicolette Hoekmeijer)
‘Mijn moeder heeft nog een keer iets tegen me gezegd, na haar dood.’
Hans Keilson, In de ban van de tegenstander (oorspronkelijke titel: Der Tod des Widersachers, vertaald door M.G. Schenk)
‘Sinds dagen en weken denk ik aan niets anders meer dan aan de dood. Na een droomloze nacht sta ik elke ochtend vroeg op, hoewel ik normaal graag lang uitslaap. Ik voel me zo vol leven en sterk als ik me lang niet heb gevoeld. Ik begroet de nieuwe dag want hij brengt me weer de gedachte aan de dood.’
Bernhard Schlink, Zomerleugens (oorspronkelijke titel: Sommerlügen, vertaald door Nelleke van Maaren. Zie onze voorpublicatie)
‘Voor de douane moesten ze afscheid nemen. Maar omdat alle desks en controleposten op het kleine vliegveld zich in dezelfde ruimte bevonden, kon hij haar met zijn blik volgen toen ze haar tas op de band legde, door het detectiepoortje ging, haar instapkaart liet zien en naar het vliegtuig werd gebracht. Het stond direct achter de glazen deur op de taxibaan.’
Ian McEwan, Solar (oorspronkelijke titel: Solar, vertaald door Rien Verhoef. Zie ook zijn toelichting bij de vertaling en de Q&A met de auteur)
‘Hij behoorde tot het type mannen – vagelijk onsympathiek, vaak kaal, klein, dik, slim – dat onverklaarbaar aantrekkelijk was voor bepaalde mooie vrouwen. Of hij dacht het van zichzelf en daardoor leek het ook zo. Ook hielp het dat sommige vrouwen hem beschouwden als een genie dat moest worden gered.’
Haruki Murakami, 1Q84 (vertaald door Jacques Westerhoven. Zie ook onze voorpublicatie)
‘De radio in de taxi stond op een fm-station dat een klassiek concert uitzond. Janáceks Sinfonietta – geen werk dat bij uitstek geschikt lijkt voor een taxi die vaststaat in een file. De chauffeur, een man van middelbare leeftijd, hield zijn oren dan ook niet gespitst.’
Lojze Kovacic, De nieuwkomers (oorspronkelijke titel: Prisleki, vertaald door Roel Schuyt. Een uitgebreid fragment volgt een dezer decembernachten)
‘En zo vertrokken we dus uit Basel. Gerbergässli… Rue Helder… Steinenvorstadt… Nadelberg… Rue de Bourg. Er waren een hoop mensen naar ons huis gekomen, de meeste waren politieagenten. Sommige in uniform, andere in burger.’
Edgar Hilsenrath, Het sprookje van de laatste gedachte (oorspronkelijke titel: Das Märchen vom letzten Gedanken, vertaald door Elly Schippers. Zie haar toelichting bij de vertaling.
‘“Ik ben de sprookjesverteller in je hoofd. Noem mij meddah.”’