Nieuws: Nieuw: Hollinghurst, Jonkman, Schalken. En te verwachten: Ferguson, De Bont, Appelfeld

18 juli 2011

Dan schijnt de zon, dan stormt het, een radiomast valt om, in Nederland is geen nieuws. Er zijn wel boeken, gelukkig maar, en die dwingen ons verder en terug te kijken. De komende twee weken publiceren we voor uit Niall Fergusons Beschaving. Het Westen en de Rest (hoe kon het Westen dominant zijn?), Aharan Appelfelds Tsili, dat begint in 1941, met een Joods meisje dat achterblijft, en Emiel de Bonts Onder Taliban en krijgsheren, met nu eens een blik op de diplomatieke kant van de Afghanistanmissie.

Die boeken liggen klaar als u terugkomt van vakantie. Als u nu wat vers mee wilt nemen, dan vindt u hier beneden en in de winkel nieuw werk van Alan Hollinghurst, het debuut van Renske Jonkman, het boek van Tom 'Wilders-getuige' Schalken en nieuwe vertalingen van Kierkegaard, Taïa en Haushofer.

26 juli verschijnt van Niall Ferguson Beschaving. Het Westen en de Rest (Civilization, vertaald door Mieke Hulsbosch). Dit weekend kon u een deel uit het voorwoord en uit de inleiding lezen.

‘De voornaamste vraag die in dit boek behandeld wordt lijkt in toenemende mate de interessantste vraag te zijn die een historicus van nu kan stellen. Waarom konden een paar kleine staatjes aan het westelijke uiteinde van het Euraziatische landoppervlak de rest van de wereld, met inbegrip van de dichterbevolkte en in vele opzichten verder ontwikkelde samenlevingen van oostelijk Eurazië, gaan domineren? Een subsidiaire vraag is deze: als we een goede verklaring voor de vroegere dominantie van het Westen kunnen bedenken, kunnen we dan ook een voorspelling doen voor de toekomst? Is dit echt het einde van het Westen en de komst van een nieuw oosters tijdperk? Anders gezegd, zijn we getuige van het einde van een tijdperk waarin het grootste deel van de mensheid min of meer ondergeschikt was aan de beschaving die in West-Europa opkwam in de nasleep van de Renaissance en de Reformatie – de beschaving die zich, gestimuleerd door de Wetenschappelijke Revolutie en de Verlichting, over de Atlantische Oceaan en zelfs helemaal naar Australië en Nieuw-Zeeland verspreidde, totdat zij uiteindelijk haar hoogtepunt bereikte in het Tijdperk van de Revolutie en het Tijdperk van het Britse Rijk?’

1 augustus verschijnt de nieuwe roman in vertaling van Aharon Appelfeld, Tsili, vertaald uit het Hebreeuws door Kees Meiling. Volgende week kunt u de eerste twee hoofdstukken lezen op onze site.

‘In de winter van 1941 waren ook hier kwade geruchten in omloop. In het huis van de familie Kraus zwoegden ze allemaal als nijvere mieren: ze hamsterden levensmiddelen, de dochters stampten jaartallen in hun hoofd, de jongste zoon schetste plompe geometrische vormen op lange vellen papier. De examens stonden voor de deur en boezemden iedereen angst in. Vanuit de donkere kamer van de vader drong nu en dan zijn stem door die hen tot spoed maande: “Leer, kinderen, leer, wees niet lui.” De nagalm van een liturgische zang irriteerde de dochters behoorlijk. Tsili werd soms vergeten, maar op school, tussen de vele niet-Joodse kinderen, was ze het voortdurende mikpunt van spot. Vreemd: ze huilde niet en vroeg niet om medelijden.’

8 augustus verschijnt van diplomaat Emiel de Bont Onder Taliban en krijgsheren. Nederland en de oorlog in Afghanistan, een insiders-relaas over de missie in Afghanistan door een van de aan de missie toegevoegde politiek adviseurs. Over anderhalve week kunt u op Athenaeum.nl er al enkele pagina's uit lezen. Uit de proloog, waarin de jongste bediende van de Kazachstaanse ambassade de rebellenleider bezoekt:

‘Terwijl zij het huis in wandelden, vertelde Saleh waarom Massoud en hij hadden moeten lachen toen Walter uit de auto stapte. Heel even hadden zij zich afgevraagd of hij eigenlijk wel een Nederlander was. In hun beleving waren Nederlanders blozende reuzen met blond haar en blauwe ogen. Maar Walter, met zijn wat bonkige, gedrongen postuur, zijn borstelige, zwarte haar en norse blik, zag eruit als een typische Rus. Zijn grijze confectiepak en degelijke schoenen met rubberen zolen maakten het beeld van een Oostblokker compleet. En toen hij voor het eerst zijn mond opendeed om Massoud te begroeten, bleek hij ook nog eens Russisch te spreken als een echte Rus, met een onvervalst Sint-Petersburgs accent. Walter verontschuldigde zich dat hij geen Dari sprak, het Perzische dialect dat door de Tadzjiekse bevolkingsgroepen in het westen en noorden van Afghanistan werd gesproken. Hij vroeg Massoud beleefd naar zijn vrouw en kinderen, die naar Teheran waren uitgeweken en daar onder bescherming van het Iraanse regime in ballingschap verbleven. Daarna informeerde hij naar Massouds gezondheid en of de behandeling aan zijn rug succesvol was verlopen. Waarop de Afghaanse verzetsheld wat korzelig antwoordde dat als men nu zelfs in Nederland al op de hoogte was van zijn medische toestand, de Taliban waarschijnlijk over zijn röntgenfoto’s beschikten.’

En in de winkel zijn er al nieuwe boeken van Alan Hollinghurst, Renske Jonkman, Tom Schalken, Jan-Werner Muller, Czeslaw Milosz, Anton Corbijn, Paula Fox, Richard Sugg, David Whitehouse, Marlen Haushofer, Søren Kierkegaard, Alice Albinia, Abdellah Taïa, Marshall McLuhan, Quentin Fiore, Emma Christopher, Andrea Carandini, Herta Müller, Sebastian Barry en Michael D. Swaine.