Nieuws: Nieuw binnen en te verwachten bij Athenaeum

26 april 2011

Dit weekend al: geen Paas- maar een Patagonische haas (Claude Lanzmann), Den Doolaard en Slauerhoff in een coupé met een oude vlam (Hans Olink), en fris talent (James Worthy). Op de site komt komende week meer te lezen, ook uit een nieuwe Amsterdamgids, Mokum, een essay van Bas Heijne en poëzie over lezen en schrijven van Toon Tellegen.

Uit de warmte, in de koelte, is Spui25. Deze week zijn er programma's over de slachtoffers van Tsjernobyl, de erfgoeddiscussie en Wikileaks.

Maar ook als u nu een boek wilt kopen, is er reden om Athenaeum te bezoeken. Er is nieuw werk van David Pefko, Thomas van Aalten, Lydia Davis, Midas Dekkers, Alan Bennett en Martin Bril.
N.B. Athenaeum is open tijdens de Paasdagen - maar niet helemaal. Kijk de openingstijden na.

Onze paasvoorpublicatie is van Claude Lanzmann. Zijn memoires zijn vertaald en verschijnen 10 mei: De Patagonische haas. Hans Renders schreef er al over in Het Parool dat ze 'één grote illustratie [vormen] van de stelling [...] dat de geschiedenis een te serieuze aangelegenheid is om aan historici over te laten'.

‘De guillotine – en meer in het algemeen de doodstraf evenals de verschillende wijzen van terechtstelling – is een bij uitstek belangrijk thema in mijn leven geweest. Al van jongs af aan. Ik zal nauwelijks ouder dan twaalf jaar zijn geweest, maar de herinnering aan die bioscoopzaal in de rue Legendre, in het 17de arrondissement van Parijs, met haar rode stoelen en haar dof geworden vergulde ornamenten, heeft in me nog niets aan helderheid ingeboet. Een dienstmeisje had de afwezigheid van mijn ouders aangegrepen voor een bezoek aan die bioscoop. De film die er die dag draaide, was L’Affaire du courrier de Lyon, met Pierre Blanchar en Dita Parlo. De naam van de regisseur heb ik nooit geweten, en al evenmin heb ik getracht die te weten te komen, hij had zijn werk beslist goed gedaan want bepaalde scènes zijn me altijd bijgebleven: de aanval, in een donker bos, op de gammele koets van de koerier uit Lyon, de rechtszaak tegen Lesurques, die onschuldig ter dood wordt veroordeeld, het schavot midden op een groot, in mijn herinnering wit plein, de valbijl die neerkomt. Destijds werd, net als ten tijde van de Revolutie, in het openbaar geguillotineerd.’

2 mei verschijnt Dronken van het leven, de biografie van de zwerver, schrijver en journalist A. den Doolaard door Hans Olink. Vrijdagavond kon u bij Athenaeum alvast het derde hoofdstuk lezen en uw exemplaar reserveren.

‘Een jaar later stuitte Den Doolaard tijdens een verblijf in Parijs nog een keer op zijn oude vlam. Hij had een kennis weggebracht naar het Gare de Lyon. Terwijl hij terugliep naar de uitgang gleed zijn blik langs een trein die gereedstond op het volgende perron. Op een van de wagons hing, vlak naast een dofgele 1, een bordje met de bestemming: Parijs- Lyon-Nice. De coupés van deze eersteklaswagon waren nog leeg, maar ineens zag hij een vrouw met schouderlang helblond haar die het donkere gordijn opzij had geschoven. Hij riep haar naam, maar door het stationslawaai heen kon hij zich niet verstaanbaar maken. Door het gangpad van de nog lege trein stormde hij haar coupé in. Woordeloos vlogen ze elkaar in de armen en “in lange, innige kussen” herbeleefden ze de twee maanden dat ze bij elkaar waren geweest. Daarop kwam een donkere, magere man in een somber kostuum de coupé binnen, een fles wijn in de hand. Het was de dichter Jan Slauerhoff. Zijn gezicht vertrok in een sardonische grijns en hij riep: “Je moet wel weten dat ik gisteren met deze jonge dame getrouwd ben.” Den Doolaard verliet de coupé en realiseerde zich pas later dat hij geen woord met Darja had gewisseld, slechts had gezoend. Een daad van onnadenkendheid, van spontaniteit, kenmerkend voor haar ongrijpbare wezen, maar ook voor zíjn impulsiviteit. Hij begreep niet wat Darja tot het huwelijk met Slauerhoff had bewogen. Voor een dergelijke burgerlijke verhouding achtte hij haar volledig ongeschikt.’

Deze week verschijnt ook de debuutroman van James Worthy: James Worthy. Maandag kon u hoofdstuk vier van het boek lezen én uw exemplaar reserveren.

‘“James, ik wil met je praten, mag ik naar huis komen?”
“Hoe bedoel je huis?”
“Dat ding waar wij twee fantastische jaren in hebben beleefd.”
“O, mijn huis. Ja, kom maar langs, Polly. Natuurlijk.”
Misschien wil ze me terug, waarom niet, ik heb immers een nieuwe broek én nieuwe schoenen. Die heb ik vorige week speciaal voor Polly gekocht. Donkerblauwe bordeelsluipers en een kaki corduroy broek. Ze vond mijn kledingstijl vroeger, over het algemeen genomen, infantiel. Nu ga ik haar dus proberen te overdonderen met klasse en raffinement. Jezus, wie hou ik nou voor de gek? Alsof een paar klompen van suède en de ribfluwelen broek van een boswachter haar onbuigzame aversie jegens mij kan doen knakken. Polly heeft niets tegen mijn garderobe, ze heeft iets tegen onze relatie, wat blijkbaar, ik weet het niet, een demonisch kankergezwel van een relatie was.
“James, we zijn perfect voor elkaar, maar niet voor onszelf,” zei ze glunderend in ons laatste tête-à-tête. Haar dumpspeech. Alsof ze blij was met die ene zin, zeg maar bijzonder trots op zo’n tegeltjestekst.
“Is zweverig taalgebruik belangrijker dan de reden waarom ik vanavond alleen slaap? Wat is jouw motief? Waarom steek je een nagenoeg foutloze relatie in de rug? Neuk ik je verkeerd? Ben ik niet succesvol genoeg? Vertrouw je me niet? Zeg iets, godverdomme, daar heb ik recht op.”’

Die boeken komen eraan, maar deze zijn er al, van David Pefko, Thomas van Aalten, Martin Bril, Lars Gustafsson, Midas Dekkers, Stuart Evers, William D. Cohan, Immaterieel erfgoed en volkscultuur, Claudia Roden, Frank McLynn, Frances A. Yates, Boudien de Vries, Edwin Bloemsaat (red.), Lydia Davis, Mariëtta Nollen, Stewart Goetz & Charles Taliaferro, Mark C. Baker, Arnon Grunberg & Friso Keuris, Etty Hillesum, Miguel de Unamuno (2x), Mohammed Khaïr-Eddine, Heike B. Görtemaker, J. Pieters, David Hume, Kella Breukel e.a., Mei Li Vos, Alan Bennett, Jet Bussemaker, David Abulafia, Corine Koole en Europese architectuur vanaf 1890.