Nieuws: Ondertussen online: het onnut van vertalingen, conditioneel goede fictie, conventies en crowdfunding

20 februari 2010

Na vorige aflevering van Ondertussen online het beeld de ruimte te hebben gegeven, keren we nu terug bij woord, theorie en doordenken: nieuwe links. Wat is het nut van vertaalde literatuur, naast ons informeren over andere geschiedenissen en culturen? Wat moet fictie doen? Goede fictie zijn? Is de literaire kritiek te conventioneel? Is crowdfunding voor literatuur een goed idee? En welke Amerikaanse presidenten waren de grootste lezers?

Ik signaleerde eerder al een overzichtsstuk van nieuwe Arabische literatuur van Claudia Roth Pierpont in The New Yorker, waarin ze haar artikel rechtvaardigde met het punt dat vertaalde fictie je meer kan leren over een andere cultuur. In een lang essay stelt Hilary Plum, voormalig redacteur van uitgeverij Interlink, op de Quarterly Conversation, dat je niet moet zoeken naar 'nut' in literatuur: 'Instead one could begin by arguing that the first necessary good is to know what stories we do not hold in common; to be concerned not with what we as readers need and can acquire, but what we do not need and do not want, and yet which is being urgently offered anyway—not offered to us for our convenience, but offered. What happens if we begin the discussion of literature in translation not as Pierpont does—as that of needs satisfied—but in the terms of this excess?'

Wat hoort fictie te doen? Goede fictie zijn. En nee, dat is geen tautologie. Maar deze redenering geldt alleen als aan bepaalde voorwaarden voldaan wordt, zegt D.M. Myers: 'All fiction is conditional. If a man is transformed in his bed into a gigantic insect then consequences will follow by force of logic—but they will follow if and only if the writer cleaves to his first intent, his entire scheme of implications.'

Myers gaat de discussie aan met die andere webcriticus, Daniel Green van The Reading Experience. Hij gaat in op een blogpost van Mark Athitakis naar aanleiding van zijn recensie van Don Delillo's Point Omega, en stelt vast dat de toelichting in dat blog, met medeneming van andere kritische reacties op Delillo's boek en een herinschatting van de thematiek, meer is dan een aanvulling. Het bewijst dat traditionele literaire journalistiek tekort schiet: 'It isn't that Athitakis's post is much longer than the review, but that it doesn't have to observe the numbing conventions of literary journalism as imposed on the book review. At first it seems like an afterthought to the main business represented by the review, but to me it finally comes to embody the critic's thoughts much more fully. Increasingly, blog-published reviews and criticism in general are more satisfying in this way than what can be found in print publications, especially newspapers.'

Actueel: crowdfunding voor boeken. Een nieuw Nederlands initiatief, schrijversmarkt.nl zoekt mede-investeerders in nieuwe boeken: als je het goed vindt, dan support je de uitgave. Iets vergelijkbaars is tenpages.nl, waar je geld inlegt. Uiteindelijk gaat, als er genoeg geld is ingelegd, een echte uitgever het uitgeven. Dit is niet iets typisch Hollands, sterker, ik las eerder bij The Guardian over een soortgelijk initiatief van schrijfster Deanna Zandt. Michelle Pauli is kritisch: 'I'm not sure Zandt helps her case by writing in the "about me" section on her blog that "alas, I was not meant for the world of 'getting up' at the 'same time' every day". Zandt, that's how most writers get their work done early in their careers – by fitting it before or after or somehow around a day job.'

En ten slotte: wie waren de bestbelezen presidenten van de V.S.? Toevallig dezelfde die ook overall de beste presidenten waren? The Daily Beast zocht het voor ons uit. Obama komt er niet in voor, fervent lezer van onder andere Joseph O'Neills Netherland.