Recensieoverzicht

In de jaren zestig werd de literaire auteur nog ‘dood’ verklaard. Lezers zouden zich voortaan niet meer met het persoonlijke leven van de auteur willen bezighouden. Vijftig jaar later lijkt deze uitspraak volkomen achterhaald, gezien de grote belangstelling voor interviews en (auto)biografieën van auteurs. Ook bundels met brieven of nagelaten werk krijgen steevast aandacht in de media. De wolken, samengesteld door journalist Mark Schaevers, speelt slim op de nieuwsgierigheid van het publiek in. Door de ondertitel ‘Uit de geheime laden van Hugo Claus’ krijgt de lezer het gevoel heel dicht bij het leven en werk te komen van een van de belangrijkste Vlaamse naoorlogse auteurs. Door Laurens Ham

Media die specifiek zijn gericht op lesbiennes, zijn in Nederland op één hand te tellen. Bovendien focussen de bladen díe er zijn doorgaans op het relationele gebied. Zo niet het Engelstalige blad Girls Like Us (GLU). Hier geen uitgekauwde coming-out-verhalen of andere cliché onderwerpen, maar louter artikelen en interviews over kunst, fotografie en muziek. Een lesbische agenda is zeker aanwezig, maar voert nergens de boventoon. En dat maakt GLU verfrissend en toegankelijk. Ook voor de nieuwsgierige hetero. Door sara spoelstra

We gaan niet naar een onbewoond eiland, we komen terug, maar het probleem is hetzelfde: welke boeken nemen we mee? Opeens spelen oneigenlijke argumenten een rol: verwachte leesduur, gewicht, de uitwisselbaarheid met boeken van reisgenoten. Verschillende Athenaeumrecensenten reizen deze zomer af naar verre landen, nabije steden, rustieke huisjes en exotische festiviteiten. Ze rapporteren over hun keuzes in een serie op Athenaeum.nl. Deze eerste aflevering, op 7 juni, de dag van de Turkse verkiezingen, schreef daan stoffelsen, die op dit moment aan het wandelen is in de Kaçkar, het Zwarte Zeegebergte nabij Georgië.

De Britse schrijver Julian Barnes werd twee weken geleden bekroond met de prestigieuze David Cohen Prize for Literature, vanwege de uitzonderlijke en constante kwaliteit van zijn omvangrijke productie in verschillende genres: de roman, het korte verhaal, de essayistiek en de literaire kritiek - en dan hebben we zijn detectives [onder pseudoniem Dan Kavanagh] nog buiten beschouwing gelaten, aldus jurylid Mark Lawson in een interview.
In februari verscheen het eerste boek na zijn opzienbarende lange essay over de dood: Nothing to be Frightened of uit 2007, de verhalenbundel Pulse, nu in het Nederlands vertaald onder de titel Hartslag, waarin veel van Barnes’ beminnenswaardige eigenschappen compact aanwezig zijn. Door esther wils.

Eens in de drie jaar staat Bergenstadt op zijn kop. Het is feest: ‘Grensgang’ duurt drie dagen, en wordt eens in de zeven jaar gevierd. In de golf van heimatmelancholie, waarvan de literatuur in het Avondland is doorspekt en die ook in Nederland met Gerbrand Bakker en Franca Treur vertegenwoordigers kent, verschijnt nu het debuut Weidmanns redding van de 39-jarige Sinoloog Stephan Thome die – hoe ironisch – sinds 2005 leeft en werkt in Taiwan. Door leonhard de paepe.

Als het aan Jamie Oliver ligt, gaat iedereen meer op reis, en al bladerend door Jamie's Reizen krijg je daar ook meteen zin in. Een mooie verzameling recepten uit zes verschillende eetculturen én Jamie's altijd enthousiaste verhalen, suggesties en (reis-)tips. 'Alle nieuwe smaken, beelden, geluiden en geuren openden een nieuwe wereld voor me en ik deed heel veel nieuwe ideeën op...' aldus Jamie in zijn voorwoord. In dit boek laat hij ons meegenieten van zijn reizen door Italië, Spanje, Griekenland, Marokko, Zweden en Frankrijk. Per land lekkere recepten van klassieke gerechten met de 'Jamie twist', korte beschrijvingen van de eetculturen en veel foto's die een goede indruk geven van het land en het eten maar die tegelijkertijd een vakantie-album zijn van een kookfanaat.

Tirade daagde voor haar 438ste nummer een groot aantal Nederlandse auteurs uit tot het schrijven van het ultieme egodocument: een ‘in memoriam’ van zichzelf. Het is een opdracht die belooft de jongens van de mannen te scheiden. Niet alleen is het genretechnisch moeilijk: de opgeleverde artikelen zweven ergens tussen autobiografie en fictie, de schrijvers zijn niet dood en hun bezongen meesterwerken zijn veelal nog niet verschenen. Maar ook vragen ze om een evenwicht tussen eerlijkheid en literair spel, tussen trots en arrogantie. Het blijkt dat slechts een enkele auteur zichzelf bezingen kan zonder zich te verschuilen achter spot en ironie. Door bob hopman.

Over immigratie en integratie wordt door jan en alleman van alles geroepen, maar op welke feiten zou het debat daarover nou eigenlijk gebaseerd moeten zijn? Leo en Jan Lucassen proberen de voor- en nadelen van vijf eeuwen migratie nuchter in kaart te brengen, in een boek vol met cijfers, statistieken en grafieken. Wat levert dat op?
De gebroeders Lucassen – Leo is hoogleraar sociale geschiedenis te Leiden en Jan is verbonden aan het IISG – keren zich tegen het gebrek aan feiten en de overvloed aan meningen in het debat over immigratie, integratie en de islam. En ze nemen vooral een groep op de korrel die ze 'de integratie-pessimisten' noemen. Daaronder scharen ze uiteenlopende figuren als Frits Bolkestein, Hilda Verwey-Jonker, Pieter Lakeman, Paul Scheffer, Pim Fortuyn, Ayaan Hirsi Ali en Martin Bosma. Die zouden de feiten negeren en het 'debat' tot een kakofonie van meningen maken. Door joop hopster.

N.B.  Leo Lucassen spreekt 15 juni in Spui25.

Wat is het belangrijkst in het leven? Liefde, familie, vrienden? Of is het werk? In zijn inleiding tot Blue Collar, White Collar, No Collar: Stories of Work doet Richard Ford de suggestie dat werk het belangrijkst is, omdat je werk verbonden is met alle andere aspecten van je leven. Niet alleen in praktisch opzicht – waar je woont, wie je kent, zelfs met wie je trouwt en kinderen krijgt – maar ook op emotioneel vlak: hoe je over jezelf denkt, hoe je je identeit voor jezelf formuleert.
In Blue Collar zijn tweeëndertig sterke verhalen verzameld die te maken hebben met werk: waar het gebeurt, waar het niet gebeurt, hoe het gebeurt, met wie en waarom. Door emmi schumacher.

Gedurende de afgelopen ‘Nacht van de filosofie’ gonsde Felix Meritis als een bijenkorf. Overal schuifelden enthousiaste drommen bezoekers door de overvolle gangen en over trappen, ijverig op zoek naar de lezing van hun gading. Tevergeefs probeerden ze daarbij de andere bezoekers, die nog bezig waren het indrukwekkende schema te ontcijferen om hun keuze te kunnen maken, te ontzien. Maar van ontzien kon geen sprake zijn, de nacht van de bezinning werd de nacht van het gedrang. Pas laat op de avond konden enkele bijna murw gebeukte bezoekers broodnodige rust en bezinning vinden op de bovenste verdieping, de zolder van Felix Meritis. Daar hield namelijk Peter Delpeut zijn ‘Pleidooi voor treuzelen’. Door pieter hoexum.

N.B. Peter Delpeut krijgt 11 oktober bij de SLAA de vloer als curator.