Let op: In verband met een landelijke technische storing kan de verwerking van je bestelling vertraging oplopen. Onze excuses voor het ongemak.

Leesfragment: Wij knippen de wind. Notities van een overgrootmoeder

10 mei 2020 , door Deborah Campert
|

Nu in de winkel: Wij knippen de wind van Deborah Campert. Lees bij ons een fragment!

Sinds Deborah Campert overgrootmoeder is, maakt ze aantekeningen in haar ‘overdagboek’. Daarin noteert ze losse schetsen, overdenkingen, ergernissen, herinneringen en bitterzoete beschrijvingen van haar alledaagse beslommeringen. In Wij knippen de wind zijn deze stukken bijeengesmeed tot een intiem portret van een bijzonder en rijk leven.

Met haar sterke pen brengt Deborah Campert haar echtgenoot en hun kleine huiselijke drama’s tot leven, haalt ze herinneringen op aan haar emigratie naar Nederland en aan haar carrière als kunstkoper. Als een ragfijne draad is er steeds de angst voor het vergeten – en het vergeten worden. Maar er is ook luchtigheid en warmte, veelal in de persoon van Vera, haar achterkleindochter.

 

Dans

Er is veel te doen op tv met dansen. Ik was er vroeger dol op.
Eerst ballet, daarna klassiek en jazz, en als volwassene heb ik een jaar of vier elke maandagavond taplessen gevolgd, samen met Jessica Voeten (mooie naam voor een dansvriendin). Af en toe dans ik nog, alleen, voor de spiegel, met stok.

 

Mij kon niets gebeuren

Ik was acht en een halve maand zwanger toen ik op 10 september 1959 op Schiphol arriveerde met Sabena Airlines. Geen andere vliegtuigmaatschappij wilde mij meenemen van Cincinnati, Ohio naar Amsterdam, via New York. De kans dat de baby in de lucht geboren zou worden was te groot. Een paar maanden eerder was een tweeling ter wereld gekomen tijdens een vlucht, tot consternatie van het personeel en de pers. In die tijd was het zo dat als een kind geboren werd in een trein, boot of vliegtuig, hij/zij een leven lang gratis mocht reizen met de betreffende maatschappij.
Onze vlucht kwam bijna een etmaal te laat aan in Amsterdam, tot paniek van onze ouders aan weerszijden van de oceaan.
In die dagen duurde een vlucht van New York naar Amsterdam bijna tien uur. Halverwege kregen we via de intercom te horen dat een van de vier motoren was uitgevallen. We moesten terug naar New York. Omdat er nog veel brandstof aan boord was, moest er een flinke hoeveelheid in de lucht worden geloosd. Dat we vooral niet moesten schrikken van de vlammen die zo direct het toestel zouden omringen, zei de piloot door de intercom. Ik zat alleen achterin, in het bijna lege vliegtuig, verdiept in Lady Chatterley’s Lover. Ik was niet bang. Mij kon niets gebeuren. Ik was twintig en op weg naar een nieuw leven. Over een paar weken zou ik moeder worden.

 

Zwemmen (1)

Elke zondagavond, al acht jaar lang, denk ik: ik doe het niet meer. Zo vroeg op, in weer en wind. Maar ik blijf het doen omdat ik weet hoe blij ik zal zijn achteraf. Los van het genot van het zwemmen zelf, geniet ik elke week opnieuw van de schoonheid van het gebouw. Alles bevalt mij aan het Zuiderbad: de architectuur, de kleedhokjes, het licht, de temperatuur van het water, de lengte van de banen én het gebrek aan drukte op het vroege uur. Als Tops en ik om kwart over acht het water in glijden zijn er slechts vier à vijf dames in onze baan. Wij groeten elkaar beleefd, en knikken elkaar toe. Ik zwem mijn wekelijkse achttien banen en mag daarna van mijzelf onder de grote fontein.

Tevreden en voldaan kan ik de week beginnen.

 

Copyright © 2020 Deborah Campert

Delen op

Gerelateerde boeken

pro-mbooks1 : athenaeum