3 + 1 vragen aan Martien van Agtmaal, schrijver van Het objectief

10 juni 2024
| | |

Martien van Agtmaal is met zijn romandebuut Het objectief genomineerd voor de Anton Wachterprijs 2024! Reden te over om hem 3 (+1) vragen te stellen. Lees over Clarice Lispector en Comte de Lautréamont, Olga Tokarczuk, James Kahn en William Kentridge.



 

Met welke schrijver zou je op date willen en waarom?

Ik moet in eerste instantie meteen aan Clarice Lispector denken: makkelijk te bewonderen om haar originele en compromisloze De ontdekking van de wereld, een bundeling van haar cronicas die ze schreef voor Jornal do Brasil. Elk voorval, elke gedachte of herinnering (hoe ze per ongeluk haar huis liet afbranden bijvoorbeeld) weet ze diepzinnig te benaderen. Maar liever nog kies ik voor Isidore Ducasse, oftewel Comte de Lautréamont, de negentiende-eeuwse Franse schrijver die het duivels-briljante De zangen van Maldoror schreef. Er is zo goed als niets over hem bekend. Ik vraag me af in hoeverre hij totaal verknipt is, of juist radicaal ironisch. Ik kan me niet voorstellen dat een diner met hem in Parijs saai zal zijn, al weet je dat met schrijvers nooit natuurlijk.

Welk boek heeft je hardop doen lachen?

Empusion van Olga Tokarczuk. Het was trouwens meer een soort continu, onbedwingbaar glimlachen, wat misschien wel bevredigender is dan hardop lachen. Dat boek heeft heerlijk vileine humor, waarmee Tokarczuk reageert op Manns De toverberg (ook een erg grappig boek trouwens). Dat doet ze in een ongelooflijk knappe stijl die perfect resoneert met die van Mann, maar dan met een gevoel voor timing dat denk ik beter aansluit bij de lezer van nu.

Welk boek maakte van jou een lezer?

Het literair verantwoorde antwoord is De avonden, dat ik op m’n twaalfde las op de achterbank op weg naar de Middellandse Zee, maar het echte en eerlijke antwoord is: De Goonies, de novelization van de gelijknamige Spielbergfilm, en geschreven door James Kahn. Gekocht van m’n zakgeld toen ik een jaar of negen was en een keer of twaalf gelezen. Het moet nu ergens in een verhuisdoos liggen in m’n fietsenkelder, letterlijk stukgelezen en bijeengehouden door een verteerde postelastiek.

Wanneer besloot je dit boek te gaan schrijven?

Dat was ergens in 2015, na een aantal jaar in opdracht geschreven te hebben. Ik had tussendoor een kort verhaal afgerond en merkte dat die personages steeds maar aan mijn deur bleven kloppen. Ik ben toen met mijn freelancewerk gestopt, heb een stabiele parttimebaan gevonden en mijn leven toen zo ingericht dat ik streng en gedisciplineerd aan mijn roman kon werken. Een vorm had ik toen nog niet gevonden, die kwam nadat ik een kunstwerk zag van William Kentridge in EYE, ‘More Sweetly Play the Dance’. Die duistere silhouettenoptocht gaf me ineens een duidelijke aanwijzing. Ik moet Kentridge nog een bedankje sturen, bedenk ik nu.

3 + 1 vragen aan Martien van Agtmaal, schrijver van Het objectief

Delen op

€ 24,50
€ 27,99
€ 14,99
€ 10,00
pro-mbooks1 : athenaeum