Onze recensies

De natuur? Was? Hier?

01 april 2021 'Ik kan de zeepokken niet vinden. Het is een warme zaterdagmiddag in september, ik ben net aangekomen op Vlieland en loop over de dijk langs de Waddenzee.' Eva Meijers essay voor de Maand van de Filosofie, Vuurduin onderzoekt alle elementen van het thema 'De natuur was hier'. Wat natuur is, wat verdwenen is, wat hier is, en alle nuances die de mogelijke antwoorden opwerpen. Vertrouwde vragen en antwoorden over de beperkte verschillen tussen dier en mens, maar ook nieuwe, over de fictie van herinnering, het culturele van natuur en de noodzaak van hoop - genoeg om te citeren en een maand over door te praten. Door Daan Stoffelsen.

Bij het sluiten van een kerk

30 maart 2021 Het is een alledaags verschijnsel geworden: het afbreken of verbouwen van een kerk. We staan er al nauwelijks meer bij stil wat voor functie zo’n toch beeldbepalend gebouw heeft gehad, wat voor leven zich afspeelde achter de vaak enorme deuren en in de gemeenschap die er bijeen kwam. Anton Stolwijk deed dat wel, op zijn kenmerkende subtiele wijze. Door Esther Wils, over Buiten dienst. Toen God kleiner moest gaan wonen en ik meekeek.

Iets meemaken is erg, toekijken is erger

23 maart 2021 Sinds enkele jaren verschijnt er naast het essay van de Maand van de Filosofie ook een jeugdboek. Eerder maakten Abdelkader Benali en Annelies Verbeke een uitstapje naar het kinderboekengenre, nu schrijft een gelauwerde kinderboekenschrijfster (Gouden Griffel, Theo Thijssenprijs) het boek: Bibi Dumon Tak. Haar De eik was hier is het verhaal van de beroemde boom in de middenberm van de A58, een verhaal van een bedaagde langlever, een brutale gaai, het wortelwijde web en de naderende mens - met geweldige illustraties van Marije Tolman. Een boekverkopersbespreking door Daan Stoffelsen.

De liefde en de confrontatie

22 maart 2021 Wat doe je als je op een feestje wordt voorgesteld door een van je beste vrienden aan een vrouw waar hij mee ‘date’ en je een onvermijdelijke aantrekkingskracht voor haar voelt? Je wilt meer van haar weten, maar ineens is ze verdwenen. Je gaat op zoek, maar weet dat het vervolg ook pijnlijk zal zijn. Vanwege die vriend. Je vindt haar, knoopt een vriendschap aan. Alles lijkt vanzelf te gaan als je bij haar bent. Er gebeurt niks, zo zeggen jullie allebei, echt niet. Maar er is zoveel herkenning. Zoveel gezamenlijks. Dat is het uitgangspunt van Caleb Azumah Nelsons romandebuut Open water. Lees Reny van der Kamps boekverkopersbespreking.

De nieuwe Krauss: zonder harnas

09 maart 2021 Hoeveel macht heb je over je leven? Dat is de vraag die Nicole Krauss opwerpt in haar verhalenbundel To Be a Man (door Rob van der Veer vertaald als Een man zijn). De personages in haar tien verhalen staan allemaal op een punt van gaan of blijven. Ze twijfelen en laten het dieptelood neer in hun gemoed. Ze proberen de obstakels op weg naar hun geluk te zien en vragen zich af wat hen nou tot goed mens maakt, of: tot een man. Door Fleur Speet.

Iets wat uniek is

02 maart 2021 In een interview met The Guardian vertelt Nobelprijswinnaar Kazuo Ishiguro dat hij zijn nieuwe roman, Klara and the Sun (door Peter Bergsma vertaald als Klara en de zon) aanvankelijk voor zich zag als een geïllustreerd kinderboek. Toen hij het idee aan zijn dochter voorlegde, zei ze dat hij daarmee het risico liep jonge lezers ‘getraumatiseerd’ achter te laten. En die arme volwassenen dan, zou je denken, maar gelukkig is Klara and the Sun een prachtige roman, die de wreedheid van een dystopische toekomst verzacht met diepe medemenselijkheid.

Alles werkt beter, in de bergen

25 februari 2021 De achtergrond van de nieuwe roman van Toine Heijmans trok me al meteen. Ik ben geen bergklimmer, maar het fascineert me wel. De hoge, onbereikbare bergen, het bedwingen van die toppen, iets wat Robert MacFarlane in Mountains of the Mind al onderzocht: een aantrekkingskracht die bestaat naast de harde werkelijkheid van gevaar en afzien. Voor de hoofdpersoon van Zuurstofschuld is klimmen zijn leven. Sinds een studievriend hem erop wees, ontdekte hij dat het voor hem gemaakt is, voor zijn lijf en zijn hoofd. En dus gaat dit boek over klimmen ooit en klimmen nu, over het fysieke en de vriendschap - en Heijmans zet dat heel mooi neer. Een boekverkopersbespreking door Roel Salemink.

Boven in de convectiegrenslaag

24 februari 2021 Is het alweer zeven jaar geleden dat Helen Macdonalds De H is voor Havik verscheen? Die indrukwekkende memoir over rouw, de natuurschrijver en romancier T.H. White en het trainen van een havik werd bekroond met de Samuel Johnson Prize en Costa Book Award. In de tussentijd heeft Macdonald doorgeschreven, korte en lange essays voor onder andere The New York Times Magazine en The New Statesman, en nu zijn die gebundeld als Schemervluchten (Vesper Flights, vertaald door Joris Vermeulen en Nico Groen). Het is een wijd uitwaaierend boek over de natuur in het algemeen, bijzondere vogels en de wereld, dat glanst van empathie, observatievermogen, humor, inzicht, maatschappelijke betrokkenheid en een fijne stijl. Door Daan Stoffelsen.

Een zalig klassiek kinderboek

22 februari 2021 Wat ik nu lees? The Borrowers! Van Mary Norton. Dat is een zalig klassiek kinderboek over kleine mensen, à la Wiplala, die alles waar ze mee leven 'lenen' cq 'stelen' van de grote mensen. Ze hebben een ladenkast van luciferdoosjes, behang van postpapier, schilderijen van postzegels, overleven door klein gegraai uit de keuken voor het eten. Dat levert allerlei avonturen op. Ze wonen nu (waar ik me in het boek bevind) tijdelijk in een oude ketel langs een riviertje want ze zijn ontdekt in het grote huis en moesten dus vluchten. Ik vermaak mij uitstekend! Door Reny van der Kamp

Monter getoonzette mistroostigheid

18 februari 2021 Het is lang geleden dat ik tijdens het lezen herhaaldelijk moest grinniken en zelfs hardop lachen. En dat ik uit enthousiasme mijn huisgenoten tot vervelens toe hele stukken voorlas: ‘Moet je nu eens horen…’ Tegelijkertijd grijpt bij lezing van J.M.A. Biesheuvels Vroeger schreef ik. Gevonden verhalen de wanhoop je om de zoveel bladzijden bij de keel. Zoals Montaigne al schreef: ‘Wij lachen en huilen om hetzelfde.’
pro-mbooks1 : athenaeum